Thailand telecentre operator

“อยากลืมกลับจำ อยากจำกลับลืม” คำๆ นี้ ใช้ได้ทีเดียวครับ แม้คนวันยิ่สิบต้นๆ อย่างผม เองก็มีปัญหาเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่น้อย แหม..ก็วันหนึ่งๆ หลายเรื่องราวเหลือเกินที่ต้องเผชิญและจดจำ เท่านั้นไม่พอครับ เป็นว่าเรื่องที่อยากจำ ท่องแทบตาย กลับลืมซะอย่างนั้น แต่เรื่องไหนที่ไม่จำเสียเลย อยากจะลืมๆ เป็นที่สุด เมื่อนึกขึ้นมาทีไร กลับเห็นภาพละเอียดยิบ
หลายท่าน ต้องเหมือนกับผมเป็นแน่แท้  จริงไหมท่าน
ลำพังเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็พอทนครับ มันจะจำหรือลืม เมื่อหลับตาก็หลับแล้วครับ อ่าว…  แต่หลายๆ เรื่องต้องใช้ทำมาหากินนี่สิครับ ลำบากเอาทีเดียว  โดยเฉพาะกับคนที่ต้องพึ่งพาข้อมูลอย่างผมแล้ว หลายครั้งที่เดียวที่รู้สึกขัดใจกับตัวเองว่า ไปเก็บข้อมูลนี้ที่ไหนน้า  และแล้วก็หาไม่เจอ ท้อแท้กับตัวเอง ที่ต้องเริ่มนับ 1 ใหม่ทุกครั้งไป
หลายครั้งที่แอบไปเอาจมูกคนอื่นเค้ามาหายใจ แอบฝากเรื่องราวดีไว้หลายๆ ที่ มัลติพลายมั่ง GSpace มั่ง ถึงเวลาก็นึกไม่ออกอีกว่าเก็บไว้ไหน หรือไม่ก็เข้าไม่ได้ซะงั้น
เอาล่ะว่ะ ที่มั่นสุดท้ายแระ ยึดหัวหาดเป็นที่สุมหัวละกัน ท่านใดเทพๆ ก็ฝากนวัตกรรมของท่านไว้ ณ ที่แห่งนี้ได้นะครับ
สรวีย์  บรรลือทรัพย์
21 กรกฎาคม 2551